Από την 11η θέση στο Julian Alps Trail της Σλοβενίας μέχρι την επιστροφή της στο τρέξιμο έπειτα από τρία χρόνια αποχής, η Φανή Αβραμόγλου μιλά στη Μαρία Σιώνη για τις προκλήσεις του ορεινού τρεξίματος, τη συνεργασία της με τον προπονητή Γιώργο Διαλεκτό, τη στήριξη της οικογένειάς της και τη σημασία του να απολαμβάνει κανείς κάθε διαδρομή, χωρίς συγκρίσεις και περιορισμούς.
Το ορεινό τρέξιμο δεν αποτελεί μόνο μια δοκιμασία φυσικής κατάστασης και αντοχής. Για πολλούς αθλητές, γίνεται τρόπος ζωής, προσωπική αναζήτηση και μια ευκαιρία να ανακαλύψουν ξανά τον εαυτό τους, μακριά από την πίεση των επιδόσεων και τις απαιτήσεις της καθημερινότητας.
Η Φανή Αβραμόγλου έχει διανύσει τη δική της ξεχωριστή διαδρομή στον αθλητισμό. Από τον στίβο και τα 3.000 μέτρα στιπλ μέχρι το ορεινό τρέξιμο, γνώρισε τις απαιτήσεις του πρωταθλητισμού, αντιμετώπισε περιόδους απομάκρυνσης από το άθλημα και επέστρεψε αναζητώντας κάτι διαφορετικό: την ελευθερία και τη χαρά του τρεξίματος.
Η πρόσφατη συμμετοχή της στο Julian Alps Trail στη Σλοβενία, σε έναν απαιτητικό διεθνή αγώνα 24 χιλιομέτρων με μεγάλη υψομετρική διαφορά, της χάρισε την 11η θέση στη γενική κατάταξη.
Παρά τον προηγούμενο τραυματισμό της στο ισχίο, η ίδια επέλεξε να αγωνιστεί, προσαρμόζοντας την προσπάθειά της στις συνθήκες που αντιμετώπιζε.
Παράλληλα, η Φανή Αβραμόγλου δίνει ιδιαίτερη σημασία στη σχέση που αναπτύσσει με τον προπονητή της, Γιώργο Διαλεκτό, με τον οποίο συνεργάζεται από τον Ιούλιο.
Για την ίδια, η εμπιστοσύνη, η επικοινωνία και η κοινή φιλοσοφία αποτελούν βασικές προϋποθέσεις για μια συνεργασία που δεν περιορίζεται στην κατάρτιση ενός προπονητικού προγράμματος, αλλά λαμβάνει υπόψη τις ανάγκες του αθλητή ως ανθρώπου.
Στη συνέντευξη που ακολουθεί, η Φανή Αβραμόγλου μιλά στη Μαρία Σιώνη για τις διεθνείς διοργανώσεις, την απομάκρυνσή της από το τρέξιμο την περίοδο 2021-2024, τη συνεργασία με τον Γιώργο Διαλεκτό, τη στήριξη του πατέρα και της γιαγιάς της, αλλά και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ένας ερασιτέχνης αθλητής όταν προσπαθεί να συνδυάσει εργασία, προπόνηση και προσωπική ζωή.
Το μήνυμά της είναι σαφές: κάθε αθλητής έχει τη δική του πορεία και δεν χρειάζεται να συγκρίνει την προσπάθειά του με εκείνη των άλλων.
Φανή Αβραμόγλου: «Πάνω από τον τερματισμό, μετράει η διαδρομή»
Το σημαντικό είναι να σέβεται τις δυνατότητές του και να διατηρεί τη χαρά για αυτό που κάνει.
Η συνέντευξη στη Μαρία Σιώνη
«Πήγα στη Σλοβενία για να δοκιμάσω τον εαυτό μου»
Μαρία Σιώνη: Φανή, αρχικά θα ήθελα να μας συστηθείς και να μας μιλήσεις για την πρόσφατη συμμετοχή σου στο Julian Alps Trail στη Σλοβενία.
Φανή Αβραμόγλου: Γεια σας! Ονομάζομαι Φανή Αβραμόγλου και είμαι αθλήτρια ορεινού τρεξίματος.
Έχω ανέβει πολλές φορές στο βάθρο και έχω καταφέρει να πετύχω σημαντικές διακρίσεις σε αγώνες.
Πολύ πρόσφατα συμμετείχα στο Julian Alps Trail, στη Σλοβενία, σε έναν μεγάλο και δύσκολο διεθνή αγώνα 24 χιλιομέτρων με μεγάλη υψομετρική διαφορά. Κατέκτησα την 11η θέση στη γενική κατάταξη.
Μαρία Σιώνη: Πώς ήταν αυτή η εμπειρία; Τι σου άφησε η συμμετοχή σε έναν τόσο απαιτητικό διεθνή αγώνα;
Φανή Αβραμόγλου: Ήταν πράγματι μια διεθνής εμπειρία και αυτός ήταν ένας από τους βασικούς λόγους που επέλεξα να συμμετάσχω. Ο ανταγωνισμός είναι σαφώς μεγαλύτερος, αλλά αυτό είναι και το όμορφο στοιχείο της διοργάνωσης.
Συναντάς ανθρώπους από διαφορετικές χώρες, οι οποίοι έχουν ως κοινό σημείο την αγάπη τους για το ορεινό τρέξιμο.
Ταξίδεψα εκεί για να δοκιμάσω τον εαυτό μου και είμαι πολύ ικανοποιημένη με την προσπάθειά μου.
Μπορεί να μην κατέκτησα την πρώτη θέση, αλλά αυτό δεν ήταν το μοναδικό που με ενδιέφερε.
Δοκίμασα τις δυνατότητές μου και πέτυχα έναν χρόνο που με αντιπροσώπευε.
Γι’ αυτό έμεινα πολύ ευχαριστημένη από την παρουσία μου.
Μαρία Σιώνη: Θεωρείς ότι έφτασες στα όριά σου για να πετύχεις αυτόν τον χρόνο;
Πίεσες τον εαυτό σου όσο περισσότερο μπορούσες;
Φανή Αβραμόγλου: Δεν νομίζω ότι πίεσα τον εαυτό μου στο μέγιστο.
Είχα προηγουμένως έναν μικροτραυματισμό στο ισχίο, από τον αγώνα στο Ζαγόρι τον Ιούλιο, ο οποίος με περιόριζε.
Δεν ακύρωσα τη συμμετοχή μου, γιατί ήθελα να πάω σε αυτόν τον αγώνα.
Ο τραυματισμός δεν με εμπόδισε σε μεγάλο βαθμό να αγωνιστώ, αλλά επηρέασε τον τρόπο με τον οποίο έτρεξα.
Προσπάθησα να κινηθώ πιο συντηρητικά, ιδιαίτερα στα δρομικά κομμάτια. Επίσης, δεν γνώριζα τη διαδρομή, κάτι που παίζει σημαντικό ρόλο.
Όταν δεν ξέρεις ακριβώς τι σε περιμένει, είναι πιο δύσκολο να πιέσεις τον εαυτό σου μέχρι τα όριά του.
«Οι αγώνες έχουν κοινά στοιχεία, αλλά κάθε βουνό είναι διαφορετικό»
Μαρία Σιώνη: Έχεις συμμετάσχει σε πολλούς αγώνες στην Ελλάδα, αλλά έχεις ταξιδέψει και στο εξωτερικό. Ποιες διαφορές εντόπισες ανάμεσα στις διοργανώσεις;
Φανή Αβραμόγλου: Εκτός από το Julian Alps Trail, έχω ταξιδέψει και σε δύο ακόμη προορισμούς στο εξωτερικό.
Έχω επισκεφθεί το Lavaredo στην Ιταλία, καθώς και τη Ρουμανία, στην περιοχή της Τρανσυλβανίας, όπου τότε δεν συμμετείχα σε αγώνα, αλλά πήγα για να γνωρίσω την περιοχή.
Στη Σλοβενία, όπου αγωνίστηκα και είχα την ευκαιρία να γνωρίσω καλύτερα τη διοργάνωση, δεν εντόπισα τεράστιες διαφορές ανάμεσα στους αγώνες της Ελλάδας και του εξωτερικού. Θεωρώ ότι έχουν αρκετά κοινά στοιχεία.
Η μεγαλύτερη διαφορά βρίσκεται στα τοπία και στα μέρη όπου καλούμαστε να τρέξουμε. Είναι διαφορετικό να αγωνίζεσαι στις Άλπεις, αλλά και στην Ελλάδα έχουμε υπέροχα τοπία. Ο Όλυμπος, για παράδειγμα, προσφέρει μοναδικές εικόνες και όμορφες διαδρομές.
Από τον στίβο στο ορεινό τρέξιμο: Η αναζήτηση της ελευθερίας
Μαρία Σιώνη: Πότε κατάλαβες ότι σε κέρδισε περισσότερο το ορεινό τρέξιμο και ότι ήθελες να απομακρυνθείς από τον στίβο και την άσφαλτο;
Φανή Αβραμόγλου: Πράγματι, ξεκίνησα από τον στίβο και συγκεκριμένα από τα 3.000 μέτρα στιπλ, ένα αγώνισμα με φυσικά εμπόδια και σκάμμα νερού.
Όταν σταμάτησα, βρισκόμουν σε καλό επίπεδο και είχα εκπροσωπήσει την Ελλάδα στην εθνική ομάδα, στη συνάντηση Ελλάδας-Κύπρου.
Κάποια στιγμή, όμως, συνειδητοποίησα ότι αυτό που με κρατούσε στον στίβο ήταν περισσότερο η ρουτίνα και η υποχρέωση.
Το συγκεκριμένο κομμάτι του αθλητισμού δεν με αντιπροσώπευε πλέον συναισθηματικά.
Δεν ένιωθα όσα ήθελα να αισθάνομαι μέσα από μια δραστηριότητα με την οποία επέλεγα να ασχολούμαι.
Από το 2021 έως το 2024 σταμάτησα το τρέξιμο.
Υπήρχε ένας τραυματισμός, αλλά, κοιτάζοντας σήμερα εκείνη την περίοδο, καταλαβαίνω ότι δεν ήταν μόνο αυτός ο λόγος.
Υπήρχε και ένα συναισθηματικό κομμάτι που δεν με κρατούσε πλέον κοντά στο άθλημα.
Μαρία Σιώνη: Εκείνη την περίοδο είχες φορτιστεί ψυχολογικά από την πίεση;
Ειδικά όταν αγωνίζεσαι σε υψηλό επίπεδο και εκπροσωπείς την εθνική ομάδα από μικρή ηλικία, οι απαιτήσεις είναι μεγάλες.
Φανή Αβραμόγλου: Η πίεση δεν με ενοχλεί. Έχω ψυχραιμία και μπορώ να διαχειριστώ την προσπάθεια. Αυτό που με επηρεάζει είναι η καταπίεση.
Έτσι, αποφάσισα να σταματήσω. Για τρία χρόνια δεν ήθελα να έχω καμία σχέση με το τρέξιμο.
Δεν ήθελα ούτε να βλέπω αθλητές ούτε να ασχολούμαι με οτιδήποτε σχετικό με το άθλημα.
Το ορεινό τρέξιμο ήρθε στη ζωή μου μέσα από τον πατέρα μου, όπως είχε συμβεί παλαιότερα και με τον στίβο.
Μαρία Σιώνη: Πώς κατάφερες να ξαναβρείς τη χαρά του τρεξίματος; Υπήρξε κάποια συγκεκριμένη στιγμή που σε έκανε να το δεις διαφορετικά;
Φανή Αβραμόγλου: Ο πατέρας μου με έφερε ξανά κοντά στο τρέξιμο. Στο ορεινό τρέξιμο, όμως, ανακάλυψα περισσότερο την ελευθερία που μπορεί να σου προσφέρει αυτό το άθλημα.
Στην αρχή εξακολουθούσα να έχω μέσα μου κάποια στοιχεία από τη νοοτροπία του στίβου, τα οποία με κρατούσαν προσηλωμένη στις επιδόσεις.
Θυμάμαι, όμως, μια συγκεκριμένη ημέρα που βγήκα για τρέξιμο και ένιωσα πραγματικά ελεύθερη.
Συγκινήθηκα επειδή έτρεχα και απολάμβανα αυτό που έκανα. Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνη τη στιγμή.
Τότε δεν είχα την αυτοπεποίθηση που έχω σήμερα.
Ο στίβος με βοήθησε να αποκτήσω αυτοπεποίθηση μέσα από τις επιδόσεις μου, αλλά για μεγάλο διάστημα ένιωθα ότι έπρεπε διαρκώς να αναζητώ κάτι περισσότερο.
Σήμερα δεν αισθάνομαι ότι χρειάζεται να αποδείξω κάτι στον εαυτό μου.
Είμαι καλά με αυτό που είμαι και θέλω απλώς να περνάω όμορφα μέσα από το τρέξιμο.
Η συνεργασία με τον Γιώργο Διαλεκτό και η σημασία της εμπιστοσύνης
Μαρία Σιώνη: Θα ήθελα να μας μιλήσεις για τον νέο προπονητή σου, τον Γιώργο Διαλεκτό. Πώς είναι η συνεργασία σας και θεωρείς ότι μπορεί να σε βοηθήσει να φτάσεις ακόμη ψηλότερα ως αθλήτρια;
Φανή Αβραμόγλου: Συνεργάζομαι με τον Γιώργο Διαλεκτό από τον Ιούλιο, οπότε είμαστε μαζί λίγους μήνες.
Έχουμε βρει τη χημεία μας και αυτό είναι πολύ σημαντικό για μένα.
Τον επέλεξα επειδή θεωρώ ότι μπορεί να με βοηθήσει προπονητικά. Αυτό είναι το ένα κομμάτι της συνεργασίας μας.
Εκείνο που εξετάζω, όμως, εξίσου σοβαρά είναι η σχέση που αναπτύσσεις με τον προπονητή σου.
Θεωρώ καθοριστικά την εμπιστοσύνη, την επικοινωνία και την κοινή φιλοσοφία. Δεν εννοώ ότι πρέπει να συμφωνούμε σε όλα, αλλά ότι χρειάζεται να μπορούμε να συνεννοούμαστε, να συνεργαζόμαστε και να κατανοούμε ο ένας τον άλλον.
Το τρέξιμο αποτελεί προτεραιότητα στη ζωή μου και προσπαθώ να το εντάσσω στην καθημερινότητά μου, παρά τις υπόλοιπες υποχρεώσεις που όλοι έχουμε.
Θέλω να υπάρχει αρμονία ανάμεσα στην προπόνηση και στην προσωπική μου ζωή.
Μαρία Σιώνη: Άρα, για σένα, η συνεργασία με τον Γιώργο Διαλεκτό δεν αφορά μόνο το προπονητικό πρόγραμμα, αλλά και το κατά πόσο ταιριάζετε ως άνθρωποι;
Φανή Αβραμόγλου: Ακριβώς. Όπως συμβαίνει με τους ανθρώπους που επιλέγουμε να έχουμε στη ζωή μας, είτε πρόκειται για φίλους είτε για την οικογένειά μας, χρειάζεται να υπάρχει μια σχέση που να μας επιτρέπει να προχωράμε αρμονικά.
Ο προπονητής δεν καταρτίζει απλώς ένα πρόγραμμα.
Χρειάζεται να αφουγκράζεται τον αθλητή, να αναγνωρίζει τις δυνατότητές του και να καταλαβαίνει τις ανάγκες του.
Δεν πιστεύω ότι η επιτυχία εξαρτάται μόνο από το πρόγραμμα που ακολουθείς.
Εξαρτάται και από τη συνολική σχέση που αναπτύσσεις με τον προπονητή σου.
Γι’ αυτό θεωρώ ότι δεν πρέπει να κοιτάμε αποκλειστικά μέχρι πού θα φτάσουμε, αλλά και πώς αισθανόμαστε μέσα από αυτή τη διαδικασία.
Η ψυχολογία και η ποιότητα της συνεργασίας έχουν τη δική τους σημασία.
Το μήνυμα στις γυναίκες που θέλουν να ξεκινήσουν ορεινό τρέξιμο
Μαρία Σιώνη: Θα ήθελα να περάσουμε και σε ένα θέμα που αφορά ανθρώπους έξω από τον αγωνιστικό αθλητισμό.
Υπάρχουν γυναίκες που αγαπούν το βουνό και θέλουν να ξεκινήσουν το ορεινό τρέξιμο, αλλά διστάζουν επειδή θεωρούν ότι βρίσκονται πίσω σε φυσική κατάσταση ή ότι δεν μπορούν να ακολουθήσουν τις επιδόσεις άλλων αθλητών. Τι θα τους συμβούλευες;
Φανή Αβραμόγλου: Παρότι συναντιόμαστε στους ίδιους αγώνες, δεν ξεκινάμε όλοι από την ίδια αφετηρία.
Έχουμε διαφορετικά ερεθίσματα, διαφορετικές επιθυμίες και διαφορετικούς στόχους.
Πολλοί άνθρωποι που ξεκινούν τώρα το τρέξιμο κοιτάζουν τα πολλά χιλιόμετρα και τις επιδόσεις που βλέπουν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Όμως τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν τόσο θετικές όσο και αρνητικές πλευρές.
Αυτό που χρειάζεται να κάνουμε είναι να μη μπαίνουμε σε κουτάκια σύγκρισης. Ο καθένας πρέπει να σέβεται τη δική του πορεία και τις ικανότητές του.
Όταν γνωρίζεις τις δυνατότητές σου και ακολουθείς ένα κατάλληλο πρόγραμμα, μπορείς να προπονείσαι πιο σωστά και να μειώνεις τον κίνδυνο τραυματισμών.
Είναι σημαντικό να έχεις έναν προπονητή που καταλαβαίνει τις ανάγκες σου.
Δεν χρειάζεται να κάνουμε όλοι τα ίδια πράγματα και αυτό δεν είναι καθόλου κακό. Κάποιοι πηγαίνουν στους αγώνες για να διεκδικήσουν μια θέση στο βάθρο, ενώ άλλοι θέλουν να δοκιμάσουν τον εαυτό τους και να απολαύσουν τη διαδρομή.
Και οι δύο προσεγγίσεις έχουν τη δική τους αξία.
Η Αλεξανδρούπολη ως βάση και η καθημερινότητα της προπόνησης
Μαρία Σιώνη: Πού μπορεί να σε συναντήσει κάποιος για να τρέξει μαζί σου; Πού προπονείσαι αυτή την περίοδο;
Φανή Αβραμόγλου: Συνήθως θα με βρείτε στην Αλεξανδρούπολη, όπου βρίσκεται πλέον η βάση μου λόγω δουλειάς.
Κανονικά είμαι από τη Θεσσαλονίκη, αλλά αυτή την περίοδο ζω και εργάζομαι στην Αλεξανδρούπολη.
Η αλήθεια είναι ότι στην περιοχή δεν έχουμε πολλά βουνά. Για την ακρίβεια, δεν έχουμε βουνά όπως εκείνα στα οποία θα ήθελα να προπονούμαι.
Υπάρχουν κάποιες μικρές ανηφοριές που αξιοποιούμε για τις προπονήσεις μας, ενώ χρησιμοποιούμε και το γήπεδο.
Στην Αλεξανδρούπολη βρίσκεται και ο σύλλογός μου, ο Δρομέας Θράκης, όπου ανήκω, με τον κύριο Κώστα Πατερόπουλο. Όταν χρειάζεται να δουλέψω περισσότερο τα υψομετρικά, προσαρμόζω ανάλογα τις προπονήσεις μου και μετακινούμαι σε περιοχές που προσφέρουν τις κατάλληλες συνθήκες.
Η οικογένεια, οι φίλοι και οι άνθρωποι που βρίσκονται στον τερματισμό
Μαρία Σιώνη: Πόσο σημαντική είναι η οικογένεια, οι φίλοι σου και ο σύντροφός σου, ο οποίος ασχολείται επίσης με το τρέξιμο;
Τι σου δίνει δύναμη και τι θέλεις να βλέπεις όταν φτάνεις στον τερματισμό;
Φανή Αβραμόγλου: Είμαι πραγματικά πολύ τυχερή σε αυτό το κομμάτι, γιατί η οικογένειά μου με έχει στηρίξει πάρα πολύ.
Όσοι βλέπουν τα βίντεό μου μπορούν να καταλάβουν πόσο ιδιαίτερη είναι η σχέση μας.
Μεγάλωσα σε μεγάλο βαθμό με τη γιαγιά μου και τον πατέρα μου.
Η γιαγιά μου αποτέλεσε μια μητρική φιγούρα για μένα, ενώ ο πατέρας μου ανέλαβε πολλούς ρόλους στη ζωή μου.
Έχουμε περάσει πολλά μαζί και γι’ αυτό έχουμε αναπτύξει μια πολύ ιδιαίτερη σχέση.
Ο πατέρας μου είναι και ο κολλητός μου φίλος. Αναγνωρίζω τις θυσίες που έκανε για να μπορέσουμε να τα βγάλουμε πέρα, να με μεγαλώσει και να μου προσφέρει όσα χρειαζόμουν, ακόμη και σε ό,τι αφορούσε την προπόνηση και τους προπονητές μου.
Έχει εξελιχθεί πολύ ως άνθρωπος και ως πατέρας.
Στη ζωή μου έχει υπάρξει τόσο ένας άνθρωπος με τον οποίο μπορώ να γελάω και να μοιράζομαι τα πάντα όσο και ένας πατέρας που με στηρίζει ουσιαστικά.
Το ίδιο σημαντική είναι και η παρουσία της γιαγιάς μου.
Είμαι, επίσης, πολύ τυχερή που έχω στη ζωή μου τον σύντροφό μου, ο οποίος με στηρίζει πάρα πολύ. Και αυτό δεν είναι κάτι αυτονόητο, είτε μιλάμε για το αγωνιστικό κομμάτι είτε για την καθημερινότητά μου.
Όσο για τους φίλους μου, είμαι αρκετά επιλεκτική.
Δεν έχω πολύ χρόνο στη διάθεσή μου, αλλά προτιμώ να διατηρώ σχέσεις με ουσία και ποιότητα.
Με ενδιαφέρει να έχω ανθρώπους που με καταλαβαίνουν και με στηρίζουν, ο καθένας με τον δικό του τρόπο.
Μαρία Σιώνη: Οι περισσότεροι φίλοι σου ασχολούνται με το τρέξιμο και μπορούν να καταλάβουν τις απαιτήσεις του ή υπάρχουν φορές που σε κοιτούν περίεργα όταν τους λες ότι έχεις ξανά προπόνηση ή αγώνα;
Φανή Αβραμόγλου: Οι περισσότεροι φίλοι μου δεν προέρχονται από τον χώρο του τρεξίματος. Επομένως, δεν μπορούν πάντα να καταλάβουν τι απαιτεί η προπόνηση και γιατί χρειάζεται να αφιερώνω τόσο χρόνο σε αυτή.
Μπορεί, για παράδειγμα, να τελειώνω τη δουλειά μου και να πηγαίνω αμέσως για προπόνηση.
Κάποιες φορές θα μου πουν ότι είμαι τρελή, αλλά δεν τους κατηγορώ.
Όπως εγώ δεν μπορώ να καταλάβω απόλυτα κάποιες δικές τους ασχολίες, έτσι κι εκείνοι δεν είναι απαραίτητο να κατανοούν κάθε λεπτομέρεια του δικού μου αθλήματος.
Αυτό που με ενδιαφέρει περισσότερο είναι να με στηρίζουν, ακόμη κι αν δεν έχουν την ίδια ενασχόληση.
Έχει τύχει να μου πουν ότι θα με καλύψουν σε κάτι, ώστε να μπορέσω να συμμετάσχω σε έναν αγώνα.
Για μένα, αυτή η κατανόηση και η υποστήριξη είναι που έχουν τη μεγαλύτερη αξία. Δεν χρειάζεται να έχουμε όλοι τα ίδια ενδιαφέροντα, αρκεί να σεβόμαστε ο ένας τις επιλογές του άλλου.
Οι θυσίες ενός ερασιτέχνη αθλητή
Μαρία Σιώνη: Πολλοί άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν τις θυσίες που απαιτεί ο ερασιτεχνικός αθλητισμός, ειδικά όταν κάποιος εργάζεται και παράλληλα προσπαθεί να εξελιχθεί ως αθλητής.
Ποια θεωρείς τη μεγαλύτερη θυσία που έχεις κάνει για να βρίσκεσαι σήμερα σε αυτό το επίπεδο;
Φανή Αβραμόγλου: Η αλήθεια είναι ότι δεν θεωρώ πως έχω κάνει κάποια μεγάλη θυσία. Για μένα, όλα αυτά προκύπτουν αρκετά αβίαστα, επειδή το τρέξιμο έχει γίνει τρόπος ζωής και έχω συνηθίσει να το εντάσσω στην καθημερινότητά μου.
Σίγουρα χρειάζονται συνέπεια και χρόνος, αλλά αυτά αποτελούν πλέον μέρος της ζωής μου.
Για παράδειγμα, όταν επιστρέφω κουρασμένη από τη δουλειά και δεν έχω διάθεση να τρέξω, σκέφτομαι ότι έχω ήδη αφιερώσει οκτώ ώρες σε μια εργασία που πρέπει να κάνω.
Γιατί, λοιπόν, να μη διαθέσω λίγο χρόνο και για κάτι που κάνω για τον εαυτό μου;
Ακόμη κι όταν κουράζομαι, προσπαθώ να βλέπω το τρέξιμο ως χρόνο που αφιερώνω σε μένα και όχι ως μία ακόμη υποχρέωση.
Υπάρχει μια ιδέα που συναντάμε συχνά στο διαδίκτυο: αν αφιερώνεις οκτώ ώρες της ημέρας σου στη δουλειά, αξίζει να αφιερώνεις και λίγο χρόνο για να δουλέψεις πάνω στους δικούς σου στόχους.
Αυτό προσπαθώ να κάνω κι εγώ.
Το τρέξιμο δεν αποτελεί τη δουλειά μου, αλλά είναι κάτι που επιλέγω να κάνω επειδή μου προσφέρει χαρά.
Το μήνυμα της Φανής Αβραμόγλου: Να απολαμβάνουμε τη διαδικασία
Μαρία Σιώνη: Αυτό είναι και το μήνυμα που θέλεις να αφήσεις μέσα από τη σημερινή συνέντευξη; Να αφιερώνουμε χρόνο στον εαυτό μας; Τι θα ήθελες να κρατήσει κάποιος από όσα συζητήσαμε;
Φανή Αβραμόγλου: Θα ήθελα να θυμόμαστε ότι το τρέξιμο δεν χρειάζεται να αποτελεί υποχρέωση.
Δεν πρέπει να μας βάζει σε κουτάκια ούτε να μας περιορίζει. Αντίθετα, μπορεί να μας ξεκουράζει και να μας βοηθά να αισθανόμαστε καλύτερα.
Χρειάζεται να κοιτάμε τη διαδικασία και όχι μόνο το αποτέλεσμα.
Δεν πρέπει να συνδέουμε αποκλειστικά την αξία όσων κάνουμε με μια επίδοση ή μια θέση κατάταξης.
Το σημαντικό είναι να απολαμβάνουμε αυτό που κάνουμε, να σεβόμαστε τον εαυτό μας και να αφήνουμε το τρέξιμο να γίνει μέρος της ζωής μας με έναν τρόπο που μας ταιριάζει.
Πέρα από τις επιδόσεις, η ουσία βρίσκεται στη διαδρομή
Η ιστορία της Φανής Αβραμόγλου δεν περιορίζεται στην 11η θέση ενός απαιτητικού διεθνούς αγώνα.
Αναδεικνύει τη σημασία της προσωπικής εξέλιξης, της επιστροφής μετά από μια δύσκολη περίοδο και της αναζήτησης μιας πιο ουσιαστικής σχέσης με τον αθλητισμό.
Η απομάκρυνσή της από το τρέξιμο, η επιστροφή της μέσα από το ορεινό περιβάλλον και η προσπάθειά της να ισορροπήσει ανάμεσα στην εργασία και την προπόνηση αποτυπώνουν τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν πολλοί ερασιτέχνες αθλητές.
Παράλληλα, η στήριξη της οικογένειάς της και η συνεργασία της με τον προπονητή Γιώργο Διαλεκτό αναδεικνύουν τη σημασία των ανθρώπων που βρίσκονται δίπλα σε έναν αθλητή.
Η εμπιστοσύνη, η επικοινωνία και ο σεβασμός στις προσωπικές ανάγκες αποτελούν, για την ίδια, βασικά στοιχεία μιας πορείας που θέλει να συνεχίσει να απολαμβάνει.
Το μήνυμά της απευθύνεται όχι μόνο στους ανθρώπους που τρέχουν σε αγώνες, αλλά και σε όσους σκέφτονται να κάνουν τα πρώτα τους βήματα: δεν χρειάζεται να φτάσουν όλοι στο ίδιο επίπεδο ούτε να κυνηγούν διαρκώς την επόμενη επίδοση.
Χρειάζεται να βρίσκουν τη δική τους ισορροπία και να απολαμβάνουν την προσπάθεια.
Γιατί, τελικά, η μεγαλύτερη επιτυχία δεν είναι μόνο να φτάσεις στον τερματισμό, αλλά να συνεχίζεις να αγαπάς τη διαδρομή που επέλεξες.
Συνέντευξη: Μαρία Σιώνη
Δημοσιογραφική επιμέλεια: Αρμάν Τοροσιάν
